Tomorrowland of De Efteling

Zondagmiddag, eerste weekend van mijn verlof. En zo’n zondag die al eens een lazy sunday genoemd wordt. Je weet wel, zo eentje waarbij de kindjes een middagdutje doen en je zelf even languit in de zetel gaat liggen met het bakje van de televisie in de hand.

Al ‘zappend’ kom ik op RTL die live verslag uitbrengt vanop Tomorrowland. Een jaarlijks terugkerend fenomeen in Boom, waarbij ‘de beste’ DJ’s ter wereld een gans weekend lang tienduizenden van over de hele wereld doen dansen op allerlei stijlen van elektronische muziek.

En elk jaar opnieuw erger ik mij, aan het overmatig handjes zwaaien, hartjes maken en vuisten maken op de beat. Nee, ik heb het niet voor die sidekicks die naast de DJ Regi-gewijs vragen om de handjes in de lucht te steken.

Versta mij niet verkeerd, chapeau voor wat dit festival bereikt heeft. Zoals ik zei, een fenomeen. Het plaatst ons land wel ergens op de kaart, de wereldkaart zelfs. Met een prachtige en vlekkeloze organisatie, een sprookjesachtige inrichting (hallo Efteling) en talloze goede doelen die mee profiteren van de opbrengst.

Het was echter een interview met Dj Tiësto die mij al de hele tijd deed nadenken. Een kort interview met Newsmonkey waarin hij duidelijk laat blijken dat veel van de DJ’s absoluut niet live spelen en dat het niet mogelijk is en eigenlijk niet zo erg. Want daarom draait het niet op Tomorrowland, het draait om de beleving, de confetti, het vuurwerk en de hele ‘heb je mij gezien’-sfeer. En dat staat mijlenver van wat een muziekfestival hoort te zijn. Althans voor mij dan toch en ik weet zeker ook voor heel wat anderen, zelfs voor liefhebbers van elektronische muziek.

Ik zag geen enkele DJ met iets van muziek bezig, geen plaat opleggen,… Nee, allen hadden ze heel wat tijd om op en neer te springen, handjes te zwaaien en in de micro te roepen: “Tonight we unite” of andere oppervlakkige slagzinnen als “Let’s create an ocean of light”. Ik ben er nochtans van overtuigd dat ze er zijn (zelf in Boom op de kleinere podia), de DJ’s die niet op voorhand hun set klaarhebben op een USB stick, maar aankomen met een platen- of CD-koffer en zich in het zweet werken om plaat na plaat, nummer na nummer het publiek voor zich te winnen.

Degene die zich niet beperken tot een slechte remix van Nirvana, Coldplay of Wonderwall (willen we daarmee stoppen aub?) Want geef toe, wie staat er nog te wachten op de zoveelste keer hetzelfde nummer aan die grote circustent?

Voorbeelden zijn er genoeg van kleinschalige evenementen, zoals Voltage, Criss Cross, OLDBOY, om er even de lokale uit te halen, die de kwaliteit van de muziek voorop zetten.

Daar draait het echter niet om die ene foto op je Facebook of Instagram vanuit de VIP lounge, of van de confetti aan de Main Stage, maar om de persoon die zonder veel ‘make some noise’ jou doet dansen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s